De Dodenherdenking

4 mei

4 mei

Tijdens dodenherdenking ben ik even stil, ik zoek naar dat plekje in mezelf, het plekje waar de mensen leven die geofferd hebben, voor het rijke leven dat ik mag lijden. Ik huil nog even, nog even in stilte voor hen. Een mengeling van schuldgevoel over mijn rijkdom die ik soms zo vanzelfsprekend vind, van diep respect en van dankbaarheid en liefde.

 

Ik denk aan mijn oom Gerard, broer van mijn vader, die omkwam in de oorlog. Aan mijn oom Johan, mijn vaders andere broer, die op transport werd gezet, maar van de trein is gesprongen met een kameraad. Hij was vervolgens vermist. Deze kameraad is bij de sprong gewond geraakt, mijn oom heeft hem moeten dragen, teruglopend naar Nederland. Lopen in de nacht, schuilhouden overdag. Mijn oom heeft dingen meegemaakt waar hij met niemand over heeft willen praten. Mijn vader vertelde dat zijn broer nooit meer de oude is geworden.

Ik denk aan mijn opa, die met 9 hongerige kinderen, een royale hoeveelheid brood moest bakken voor de Duitsers omdat hij wist hoe je Duits zuurdesem brood moest bakken. Hoe hij me vertelde dat hij bij het krieken van de dag vanuit de bakkerij met een zak meel achterop de fiets naar huis fietste om pas thuis te ontdekken dat er een gat in de zak zat en hij een heel spoor had achter gelaten als bewijs van zijn diefstal. De oudste kinderen werden in haast op weg gestuurd om overal het spoor uit te wissen, voordat de Duitsers h,et opmerkten. Mijn moeder kan zich dat moment en de spanning ook nog herinneren, zij liep ook te vegen op straat. Voor mij is deze oorlog nog steeds dicht bij mijn bed.

Ik denk ook aan de bootvluchtelingen. Mijn man waar ik bijna 10 jaar mee samen ben, is als tiener samen met zijn neef, via zo’n vluchtelingenboot uit Libië in Italië terecht gekomen. Want wat is oorlog, wat is vrijheid? De mensen op deze boten vluchtten voor een bestaan, voor een leven, een wereld of een dood. Niet iedere oorlog heeft bewapende tanks op straat. Maar ze offeren voor vrijheid. Ik denk aan de mensen zonder naam, zonder gezicht, die verdwenen in het kolkende water, waarvan hun familie niet weet waar ze zijn of wat er van hun geworden is.

Ik denk na over wat vrijheid is. Ik denk na over de offers voor vrijheid. En ik bid in dankbaarheid, eerbied en respect... Schreeuwend van stilte.

Een mama uit Amsterdam

Website: Vensterwerk